Πάνω από 200 E-Learning Προγράμματα

H αποτυχία κάνει καλό

Όταν κάποιες φορές τα πράγματα δυσκολεύουν, οι περισσότεροι εγκαταλείπουν κάθε περαιτέρω προσπάθεια επίτευξης των στόχων τους. Δεν γνωρίζουν ότι η επιτυχία χρειάζεται χρόνο, ενέργεια, εστίαση και υπομονή. Ενώ κάποιος διστάζει, επειδή αισθάνεται μειονεκτικά, κάποιος άλλος είναι απασχολημένος με το να κάνει λάθη και να αναλαμβάνει έτσι την ευθύνη της επιτυχίας στη ζωή του! Η επιμονή και η αποφασιστικότητα ακόμη και όταν αποτυγχάνουμε σε κάποια δραστηριότητα ή ένα στόχο είναι κάτι που χρειάζεται να μάθουμε από μικρή ηλικία.

Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του How Children Succeed, σε ένα νέο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι είναι προτιμότερο ένα παιδί να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180. Για την τεκμηρίωση της θέσης του συνδυάζει το επιτόπιο ρεπορτάζ με τις παλαιές και νεότερες επιστημονικές έρευνες. Ανάμεσά τους αυτή της Άντζελα Ντάκγουορθ από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, η οποία μελέτησε ενδελεχώς το ψυχικό σθένος και την αποφασιστικότητα να φέρει κανείς εις πέρας έναν ακαδημαϊκό στόχο. Χρησιμοποιώντας, μάλιστα, ένα ειδικό ερωτηματολόγιο δικής της επινόησης, διαπίστωσε ότι το υψηλό σκορ στο σθένος και στην αποφασιστικότητα να επιτύχει κανείς κάτι είναι πιο σημαντικός δείκτης ακόμη και σε σύγκριση με την ίδια τη νοημοσύνη του.

Ο Ταφ επισημαίνει επίσης αυτό που ψυχολόγοι και οι νευροεπιστήμονες αγωνίζονται τις τελευταίες δεκαετίες να αποδείξουν. Ότι ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται επάνω σε αυτό που η δυτική κοινωνία φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: την αποτυχία! Σήμερα τα παιδιά από όλα τα κοινωνικά στρώματα στερούνται τελικά εμπειρίες ουσιαστικές για την ανάπτυξή τους σε υγιείς ενηλίκους. Τα πλουσιόπαιδα ζουν με ένα δίχτυ προστασίας και δεν μαθαίνουν ποτέ πώς να διαχειριστούν την αποτυχία, ενώ τα φτωχά παιδιά, που έρχονται από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τα αληθινά προβλήματα, δεν θα δεχτούν την υποστήριξη που χρειάζονται για να μετουσιώσουν τις δυσκολίες αυτές σε προσωπικά «κατορθώματα» και βιώνουν συχνά τόσο τραυματικά την πτώση, ώστε δεν ξανασηκώνονται ποτέ. Την κατάσταση επιδεινώνει ο λεγόμενος «υπεργονεϊσμός» των τελευταίων ετών, η τάση δηλαδή να έχουν οι γονείς τη ζωή των παιδιών κάτω από διαρκή προγραμματισμό, έλεγχο, επίβλεψη και αξιολόγηση.

Η προθυμία να επιμένουμε και να μην ορίζουμε τα λάθη μας ως αποτυχίες αλλά και ο ρεαλισμός σε σχέση με τις ικανότητές μας είναι στοιχεία που μπορούν να μας βοηθήσουν, ώστε να κρατήσουμε τη σωστή πορεία σε δύσκολους καιρούς. Δυστυχώς λίγοι είναι αυτοί που συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες, ενώ στην πρώτη ασήμαντη αναποδιά, μόλις συναντήσουν τα πρώτα δείγματα αντίδρασης ή ατυχίας, τα παρατούν, διότι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν .

 

Βίκυ Ξηρού
Ψυχολόγος

 

Προγράμματα e-Learning

Uoa Gifts shop